Friday, July 31, 2015

திருக்குறள் அறுசொல் உரை – வெ. அரங்கராசன்: 010. இனியவை கூறல்


arangarasan_thirukkural_arusolurai_attai
01. அறத்துப் பால்
02. இல்லற இயல்
  அதிகாரம் 010. இனியவை கூறல்

      கேட்பவர் மனமும் மகிழும்படி,
       இனியநல் சொற்களைக் கூறுதல்.

  1. இன்சொலால், ஈரம் அளைஇப், படி(று)இலஆம்,
     செம்பொருள் கண்டார்,வாய்ச் சொல்.

         இரக்க[ம்உ]ள்ள, பொய்இல்லா இன்சொல்,
அறத்தை ஆராய்ந்தார் வாய்ச்சொல்.

  1. அகன்அமர்ந்(து), ஈதலின் நன்றே, முகன்அமர்ந்(து),
     இன்சொலன் ஆகப் பெறின்.

     மனம்மகிழ்ந்து ஈதலைவிட, முகம்மலர்ந்து
       இன்சொல் சொல்லல் நன்று.

  1. முகத்தான் அமர்ந்(து),இனிது நோக்கி, அகத்தான்ஆம்,
   இன்சொ லினதே அறம்.

       முகமலர்ச்சியோடு பார்த்து, மனத்தால்
       இன்சொல் சொல்லலே அறம்.

  1. துன்(பு)உறூஉம் துவ்வாமை, இல்ஆகும், யார்மாட்டும்,
     இன்(பு)உறூஉம் இன்சொல் அவர்க்கு.

       இன்பந்தரும் இன்சொல் சொல்வார்க்குத்
     துன்பந்தரும் வறுமையே இல்லை.

  1. பணி(வு)உடையன், இன்சொலன் ஆதல், ஒருவற்(கு)
   அணிஅல்ல, மற்றுப் பிற.    

         பணிவும், இன்சொல்லும் ஒருவர்க்கு
அணிநகைகளைக் காட்டிலும் அழகு.

  1. அல்லவை தேய, அறம்பெருகும், நல்லவை
   நாடி, இனிய சொலின்.

       நல்லன, இனியன, சொல்லின்,
தீயன அருகும்; அறம்பெருகும்.

  1. நயன்ஈன்று, நன்றி பயக்கும், பயன்ஈன்று,
   பண்பின் தலைப்பிரியாச் சொல்.

         பண்பான இன்சொற்கள், விருப்பமும்,
நன்மையும், இன்பமும் நல்கும்.

  1. சிறுமையுள் நீங்கிய இன்சொல், மறுமையும்,
   இம்மையும், இன்பம் தரும்.

         சிறுமை கலவாத இன்சொற்கள்,
எப்பிறப்பிலும், இன்பமே தரும்.

  1. இன்சொல், இனி[து]ஈன்றல் காண்பான், எவன்கொலோ,
     வன்சொல் வழங்கு வது….?

         இன்சொற்கள், இனிமை தருவது
கண்டும், கடும்சொற்கள் எதற்கு….?

  1. இனிய உளஆக, இன்னாத கூறல்,
     கனிஇருப்பக், காய்கவர்ந்(து) அற்று.

         இன்பச்சொல் இருக்கத், துன்பச்சொல்
சொல்லல், கனிஇருக்கக், காய்ப்பறிபோல்.

– பேராசிரியர் வெ. அரங்கராசன்



திருக்குறள் அறுசொல் உரை – வெ. அரங்கராசன்: 009. விருந்து ஓம்பல்

(அதிகாரம் 008. அன்பு உடைமை  தொடர்ச்சி)

arangarasan_thirukkural_arusolurai_attai
01. அறத்துப் பால் 
02. இல்லற இயல்
அதிகாரம் 009. விருந்து ஓம்பல்

       உறுபசியுடன் வருகின்ற எவருக்கும்,
        விருந்து படைத்தலும் உதவுதலும்.

  1. இருந்(து)ஓம்பி, இல்வாழ்வ(து) எல்லாம், விருந்(து)ஓம்பி,
     வேள்ஆண்மை செய்தல் பொருட்டு.

       இல்வாழ்தல், விருந்தினரைக் காக்கவும்,
       நல்உதவி செய்யவுமே ஆகும்.

  1. விருந்து புறத்த(து)ஆத், தான்உண்டல், சாவா
     மருந்(து)எனினும், வேண்டல்பாற்(று) அன்று.

       விருந்தாளர் வெளியில்; சாவினை
       நீக்கும் மருந்[து]எனினும் அருந்தாதே.

  1. வருவிருந்து, வைகலும், ஓம்புவான் வாழ்க்கை,
     பருவந்து, பாழ்படுதல் இன்று.

        நாள்தோறும் விருந்து தருவார்தம்
       வாழ்வு, துன்பப்படாது; பாழ்படாது.

  1. அகன்அமர்ந்து, செய்யாள் உறையும், முகன்அமர்ந்து,
   நல்விருந்(து) ஓம்புவான் இல்.

       முகம்மலர விருந்து தருவார்
       வீட்டில், திருமகள் தங்குவாள்.

  1. வித்தும், இடல்வேண்டும் கொல்லோ….? விருந்(து)ஓம்பி,
   மிச்சில் மிசைவான் புலம்.

       விருந்தின்பின் மீதியை உண்பார்,
       விதைநெல்லையும், விருந்துக்கே ஆக்குவார்.


  1. செல்விருந்(து) ஓம்பி, வருவிருந்து பார்த்(து)இருப்பான்,
    நல்விருந்து, வானத் தவர்க்கு.

         செல்வார்க்கும், வருவார்க்கும் விருந்து
       நல்குவார் வானோர்க்கு நல்விருந்து.

  1. இனைத்துணைத்(து), என்ப(து)ஒன்(று) இல்லை, விருந்தின்
   துணைத்துணை, வேள்விப் பயன்.

         விருந்தின் நல்பயன், விருந்தாளர்தம்
      பெரும்பண்பைப் பொறுத்தே இருக்கும்.

  1. “பரிந்(து)ஓம்பிப் பற்(று)அற்றேம்” என்பர், விருந்(து)ஓம்பி,
     வேள்வி தலைப்படா தார்.

       விருந்து தந்து மகிழாதார்
       உறவுகளை இழந்து வருந்துவார்.

  1. உடைமையுள் இன்மை, விருந்(து)ஓம்பல் ஓம்பா
     மடமை; மடவார்கண் உண்டு.

       செல்வத்தில் வறுமை, விருந்துதரா
       மடமை; அறியாரிடமே உண்டு.

  1. மோப்பக், குழையும் அனிச்சம்; முகம்திரிந்து
     நோக்கக், குழையும் விருந்து.

         முகர அனிச்சப்பூவும், முகம்திரிந்து
           பார்க்க விருந்தும், வாடும்.

 – பேராசிரியர் வெ. அரங்கராசன்
(அதிகாரம் 010. இனியவை கூறல்

 

Thursday, July 30, 2015

திருக்குறள் அறுசொல் உரை – வெ. அரங்கராசன்: 008. அன்பு உடைமை


arangarasan_thirukkural_arusolurai_attai

01. அறத்துப் பால்

02. இல்லற இயல்     

 அதிகாரம் 008. அன்பு உடைமை


     உள்ளம் உள்நெகிழ்ந்து, கனியும்படி
   உயிர்வளர்க்கும் ஒழுக்கம்; உயர்வழக்கம்.

  1.  அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும்தாழ்….? ஆர்வலர்
   புன்கண்நீர், பூசல் தரும்.

       அன்பை அடைக்கும் கதவுஇல்லை;
     அன்பைக் கண்ணீரே, காட்டிவிடும்.

  1.  அன்பு(இ)லார் எல்லாம், தமக்(கு)உரியர்; அன்(பு)உடையார்,
   என்பும் உரியர் பிறர்க்கு.

         அன்[பு]இல்லார், தந்நலத்தார்; அன்[பு]உள்ளார்,
       உயிரையும் கொடுக்க வல்லார்.

  1. “அன்போ(டு) இயைந்த வழக்(கு)”என்ப, ஆர்உயிர்க்(கு)
    என்போ(டு) இயைந்த தொடர்பு.

       உயிர்க்கும், உடம்புக்கும் இடைத்தொடர்பே,
       அன்புக்கும், வாழ்வுக்கும் உள்ளது.

  1.  அன்(பு)ஈனும், ஆர்வம் உடைமை; அதுஈனும்,
   நண்(பு)என்னும் நாடாச் சிறப்பு.

         அன்பால் ஆர்வமும், ஆர்வத்தால்
      தேடா நட்புச்சிறப்பும் தேடிவரும்.

  1.  “அன்(பு)உற்(று) அமர்ந்த வழக்(கு)”என்ப, வையகத்(து),
     இன்(பு)உற்றார் எய்தும் சிறப்பு.

         மகிழ்ச்சியாய் வாழ்வார்தம் சிறப்புகள்,
         மனத்[து]அமர்ந்த அன்பால் வந்தனவே.

  1.  “அறத்திற்கே, அன்புசார்(பு)” என்ப, அறியார்;
     மறத்திற்கும், அஃதே துணை.

       அறத்திற்கு மட்டுமன்று; அறம்சார்
       வீரத்திற்கும், அன்பே துணை.

  1.  என்(பு)இல் அதனை, வெயில்போலக் காயுமே,
     அன்(பு)இல் அதனை அறம்.

       எலும்[பு]இல்லா உயிர்களை, வெயிலும்,
அன்[பு]இல்லாரை, அறமும் சுடும்.

  1.  அன்(பு)அகத்(து) இல்லா உயிர்வாழ்க்கை, வன்பால்கண்,
     வற்றல் மரம்தளிர்த்(து) அற்று.

       வன்பாலை நிலத்துப் பட்டமரமும்,
       அன்[பு]இல்லா வாழ்வும் தளிர்க்கா.

  1.  புறத்(து)உறுப்(பு) எல்லாம், எவன்செய்யும்? யாக்கை
     அகத்(து)உறுப்(பு), அன்(பு)இல் அவர்க்கு.

       உள்உறுப்[பு]ஆம் அன்[பு]அது இல்லார்தம்
       வெளிஉறுப்புக்கள் எல்லாம் பயன்படா.

  1.  அன்பின் வழிய(து), உயிர்நிலை; அஃ(து)இல்லார்க்(கு),
     என்புதோல் போர்த்த உடம்பு.

               அன்[பு]ஆம் உயிர்இல்லா உடம்பு,
       எலும்பு,தோல் போர்த்த வெற்[று]உடம்பு.